از اخرین صحبت رو در یم با تو چند وقتی گذشت.

دیروز که از خواب بیدار شدم٬دلم برایت خیلی تنگ شده بود.سراسیمه از خانه بیرون امدم.در های تمام خانه های کوچه را یک به یک کوبیدم.صدای گرفته ی مردمان از پشت در های بسته به گوشم می رسید:<این و قت روز کیست؟>

-منم٬خدا می جویم........

دیگر صدایی از پشت در ها بیرون نمی اید....اخر چرا سکوت؟مثل کو دکی که مادرش را بازار گم می کند٬

                                                       برای عقربه های ساعت      

              برای همه ی سالها ٬برای انتظارها ٬برای دستانی که هرگز خوشه ی اقاقیا نشد.

                      دلم برای خودم٬مادرم و مادر بزرگم وهمه ی مادران دنیا می سوزد 

                                     که زیر انبوهی ستارگام پر تلالو نخوابیده اند

                        و برای تمام وقتهای پشت هم زنجیروار که گذشت و مرد٬میسوزد.

                           من کفنم را سالهاست به اتاق اویخته ام و اب تطهیر را در تاقچه

                              و کاکتوس اتاقم اب میخواهد و شب اتاقم را بغل گرفته و مرا.

         من با دستانم اضلاع اتاقم را متر میکنم چند بار و چلچراغ ها که چون طناب دار اویخته اند.

                                 و من صدای انفجار را میشنوم و در اتاقم مینویسم و

                               صدای گریه ی مردمانم که به هم میخندند و من مینویسم

                                  پنجره ی اتاقم را٬شب بلعیدو پر ده ها بیخود اویزانند

                   و من برای الان زیستنم نگرانم ....چون روز ان سوی شب و کوه بین ان دو

                             کوه های انفجار و سهم من از بودن خواهد سوخت و ویران.

                                انچنان که تاریخ بودن مادرم که از جنس محبت بود سوخت

                         پدرم و برادران و خواهرانم و همه که شلاق جبر خورده بودند سوخت

                                              و در بغض این  انفجار تاریخ خواهم سوخت

                         دلم برای خودم..برای اتاقم..تختم...صندلی ام که زمان اتصال من بودند

                                                     و می سوزند میسوزد و من مینویسم

جوانمرد رو به بالا و به پایین نماز می خواند.رو به چپ و رو به راست به رکوع میرفت.به پس و به پیش و به زیر و به زبر قنوت میخواند.میچرخید و سلام میدادو میرقصید و به سجده می افتاد.

خدا گفت:

چه میکنی با این همه شور و با این همه بی پروایی؟میخواهی به دیگران بگویم چه میکنی تا بیایند وسنگسارت کنند؟

جوانمرد گفت:تو نیز میخواهی به دیگران بگویم که چقدر مهربان و چه قدر بخشنده ای تا همه بی پروا طغیان کنند؟

خدا گفت:جوانمرد تو چیزی نگو من هم چیزی نخواهم گفت.

جوانمرد خندید و جوانمرد چرخید و جوانمرد رقصید و نام ان چرخیدن و خندیدن و رقصیدن نماز شد.

                                        دیروز دلم شکست .هزار تکه شد.

                                             هر تکه اش به یک نفر رسید  

                                   تکه ای به یک گدا   

                                                            تکه ای به یک بچه یتیم

                                         تکه ای به یک مسافر غریب

                 تکه ای به جاده ای که سال هاست هیچ کس از ان عبور نمی کند

                                    تکه ای به ابر٬تکه ای به اسمون

                            دلم هزار تکه شد و در هزار جای جهان پراکنده شد

                                    و من گویی هزار بار تکثیر شدم

                                  کاش زودتر از اینها دلم شکسته بود.

دیشب با دنیا حرفم شد.پشتم را به اسمان کردم.شانه هایم از سنگینی نگاه ماه و ستاره که از پشت ابرها نگاه می کردند٬بی طاقت شدند.نمی دانستم حرفم را باید به که بگویم٬یا اصلا از چه بگویم.

باور کن٬گاهی از کنار مادرم می گذرم و او را نمی شناسم.گاهی از جلوی رد می شوم و بعد حیران به دنبالش می گردم.حتا به سراغ خودم نمی روم.گاهی خودم را توی چشمهای پرنده ای ٬لای شاخه های درختی٬یا روی چترهای سپید از برف یا چشمهای خیس از اشک عابران جا می گذارم.

حالا باید چطور٬باید چه٬باید از کجای قهرم بگویم؟

راستی می ایی برویم اسمان را پیدا کنیم؟می خندی؟

می دانی باید راحت زندگی کرده باشی تا حرفهای شیرین بزنی ٬اگر نه دنیا ان قدر تلخ است که رویای کودکی و نامه های عاشقانه هم نمی تواند ان را شیرین کند.

حالا هی بگو از حرفهای شیرین بنویس که عاشقان پنهانی در گوش هم زمزمه می ککند و دور از ادمها زیرباران و سایه ی درختها می خندند.

من تا همین جا هم که امدم در شگفتم عزیز.

من که توی تاکسی و اتوبوس جاده ها ٬حتا به لکه های کهنه ی روی شیشه فکر می کنم.فکر می کنم که چطور تا این لحظه مانده اند٬من که به مسافران خسته خیره می شوم که چطور تا این جای دنیا امده اند٬چطور می توانم از خستگی هایشان برای تو ننویسم.

انها که وقتی به رفتارشان خیره می شوم.فکر می کنند که من دیوانه ای بیش نیستم.

شاید انها یک روز نوشتند که من چطور تا این جای دنیا امده ام.

که چطور همه ی ما تا این جای دنیا امده ایم.

من چندی مانده به روزهای بارانی بر می گردم.

تو را به خداوند ابها ٬باغهاو سیبها میسپارم.

التماست نمی کنم

تنها می نویسم:بیا !

بیا و امشب را بی گریه کنارم باش!

مگر چه می شود!هان!

"برای پدرم"

بگذار اهسته بگویم تا کاشیهای زیبای اصفهان هم نشنوند:دلم برای گیسوان کودکی ام تنگ شده است.شبها برای پیراهنم قصه می گویم٬با کفشهایم درد دل می کنم ٬برای انگشت هایم شعر می سرایم٬به جورابهایم لبخند می زنم و گاهی دوست دارم در کوچه های ماه به دنبال تو بگردم.

بگذار اهسته بگویم تا شمعدانیهای روی تاقچه ی اتاقت هم نشنوند :من دیروز دوباره به یاد تو افتادم .

روبه روی خودم ایستادم٬ قلبم را صدا کردم٬جوابی نشنیدم.چشمهایم را نشناختم ٬اشکهایم را به جا نیاوردم.

وقتی نام تو بر زبانم نشست٬ چند پرنده ی شاداب از پنجره به اتاق امدند و روی ایینه نشستند .به گلدانهای کنار حیاط که نگاه کردم٬عطر تو مرا تا هفت سالگی برد.

پدر!بی تو این اتاق چقدر دلگیر است!بی تو هوای دفترچه خاطراتم بارانی است!بی تو چنگلهای شمال و کوه بیستون صفایی ندارد.بی تو پروانه ها قشنگ نیستند و گریه ی شمعها مرا ذوب نمیکند.

پدر!بی تو شبها چقدر دیر به صبح می رسند و صبحها چقدر ابری و بد اخلاقند!بی تو پرتغالها رنگ همیشه را ندارند و شنبه ها مثل سالهای قبل خوشبو نیستند.

پدر!دستهایم هیچگاه دستهای مهربانت را فراموش نمی کنند٬ اگرچه هیچ شاعری در ستایش تو شعر نسراید . به جان  همه مریمهای غریب قسم که تو را کمتر از مادر دوست ندارم .

وقتی قرار نیست تو غروب به خانه بیایی ٬ آرزو میکنم خورشید هرگز نخوابد و به ملاقات کوهها نرود .

پدر ای کاش می توانستم صدایت را که از موسیقیهای آبها و پرندگان دلنشین تر بود به باغچه ها بیاموزم تا هر بهار یاسهای سپید به یاد تو برایم آواز بخوانند.

سال نو را به همگی شما تبریک عرض می کنم به خصوص به دوستان گلم:

داداش جهانگیر خوبم به پاس مهربانیهاش٬ خانم کاویان معلم عزیزم٬ تارای نازنینم٬ هدی و نادیای گلم و شاعر خونیندل عزیز.

امیدوارم سالی خوب پر از شادی٬خیر٬برکت٬سعادت و کامیابی داشته باشید.

بارالها به من بیاموز که به چشم همگان چون اب خالص و پاک چون خاک متواضع و فروتن باشم.

خدایا!روزگاراستادی است سختگیر٬پس من را شاگرد سختکوش او قرار ده تا در روزهای زندگی پیروز باشم.به من بصیرتی عنایت کن تا در زشتی غوطه ور نشوم.

خدایا من بی تو تو غربیتر از همه ی غریبان هستم٬ مرا به دیار امید رهنون کن تا به واسطه ی ان غزل خوشبختی را در پناه تو بسرایم.

من به سوی تو امده ام با قلبی اکنده از درد و غم.مرا بطلب و بگذار در تو فنا شوم.بگذار نماز عشق بخوانم و سبکبال به سوی تو پرواز کنم و در کوچه های تاریک دلم که سالها مسدود شده روزنه ای باز کنم.

اره میدونم که بسیار از راهت دور افتاده ام و در نوشته هایم نشانی از تو نگرفته ام.میدانم هزار بار به در خانه ات امدم و با بزرگی وصف ناپذیرت مرا نا امید برنگرداندی.پس ای مهربانم به خاط همه ی انچه که از تو دورم کرد.مراعفوکن...

خدایا غرق دنیای گناهم                                             

                                     ببین بیچاره و گم کرده راهم

به سویت امدم اما تهی دست                                                        

                                       غریبم٬خسته جانم٬بی پناهم